Fani Sınırlar

İnsanlık tarihi boyunca "kovboy" imgesi; bilinmezliğe koşulan atın ve vahşi doğanın sınırlarını zorlayan bağımsız bir iradenin sembolü haline gelmiştir. Lakin doğanın ve zamanın nihai kuralı hiçbir sınır tanımaz: Yok oluş ve dönüşüm. Bu eserde, organik hafızaya sahip ağaçlar, parçalara ayrılan bir bedenin ve zihnin kalıntıları halinde bir araya gelerek kovboyun fani suretini yeniden inşa eder. Yaşayan ve ölen bir yapı olarak ağaç, burada "Memento Mori" geleneğinin çağdaş bir yankısına dönüşür. Motifin ardındaki koyu yeşil, ışıltılı epoksi zemin ise zamanı donduran yapay bir kehribar işlevi görür. Hem ıssız bir çöl gecesindeki tekinsiz gökyüzünü hem de organik olanı sonsuza dek hapsetmeye çalışan sentetik bir evreni simgeler. Eser; ehlileştirilemeyen bir ruhun, kozmosun yeşil sonsuzluğunda bıraktığı son izi arar. Özgürlük, ölüm ve zamanın donduğu bu arafta izleyici şu soruyla baş başa bırakılır: Bilinmeze doğru sürdüğümüz bu yolculuktan geriye kalan nedir; efsanelerimiz mi, yoksa yalnızca toz ve kemik mi?